„Aby sprzedac biznes to najpierw trzeba miec pomysl, osiagnac sukces i dopiero mozna myslec o sprzedazy.
Spodobala mi sie historia jak zaczal i dlatego o tym napisalam”

Spoko, przecież nie ma w tym nic złego. Ja tylko przedstawiłem swoją opinię. W jego wypadku jakby pośrednio etat (no prawie etat, bo praca pilota jest dosyć specyficzna) pozwolił na rozwój biznesu. Wykorzystał różnice międzynarodowe i osiągnął sukces.

„Nie znam ludzi, ktorzy ich nie maja i chca ograniczyc sie tylko do zaspokajania podstawowych potrzeb” - hehe no widzisz i to już zależy wszystko od otoczenia. Ja znam takie osoby i też się do nich kwalifikuję jeżeli mowa o kinie, teatrze albo koncertach. Filmy oglądam sobie w domu na komputerze kiedy mam ochotę, teatr mnie nie kręci, w Polsce nie występują artyści, którzy mnie interesują. Czy to znaczy że jestem pozbawiony wyższych potrzeb? Hehe chyba nie, po prostu inaczej do tego podchodzę, bo jestem indywidualistą i nie pasuję pod standardowe wzorce.

Wiem jak działa franchising, ale akurat ta kontrola zależy od systemu. W jednym płaci się na fundusz marketingowy, dostaje się materiały reklamowe i tak dalej. A kto to musi organizować? Centrala. Więc wracamy do dyrektora firmy.

„Na dodatek to nie wlasciciel musi kontrolowac firme tylko odpowiednie osoby nizej z kierownictwa. Jesli ten gosc latal dalej jako pilot przez kolejne 18 lat, to jak widac nie musial nikogo trzymac za reke. Sprzedal pomysl i odcinal kupony od tego” - no i tu się zgadzam. Tak czy inaczej tak jak pisałem to jest życie tego faceta, ja nie mogę tego w pełni zrozumieć. Jeżeli stworzyłbym taką firmę to w ogóle bym się nie zastanawiał tylko ją sprzedał i zajął się czymś przyjemniejszym. Chyba, że ten facet nie ma w życiu nic ciekawszego do roboty i tu wracamy do rozmowy o szczęściu i celu życia hehe.

„A to czy robi cos sensownego (wedlug kogo?) ze swoim bogactwem to jego sprawa” – źle to sformułowałem. Ja uważam, że pracuje się po to, żeby żyć, a nie żyje po to, żeby pracować. Dlatego dziwi mnie takie podejście, gdzie ten facet nawet mówi, że nigdy nie przejdzie na emeryturę. No ale to jego sprawa, może naprawdę kocha to, co robi i nic innego nie daje mu takiego szczęścia.

500 zł – odejmując koszty na lokal i rachunki. 500 zł na życie tak jak pisałem wyżej, czyli odejmij to, co podałem. Im ludzie mają wyższy dochód tym wiele z nich wymyśla sobie nowe niby niezbędne wydatki typu jedzenie na mieście (obiad za 50 zł) albo comiesięczne dokupowanie nowych ubrań. I potem mówią, że nie da się żyć za mniej. Ze złym podejściem obojętnie ile ktoś zarabia to będzie mówić, że to minimum.

A to czy robi cos sensownego (wedlug kogo?) ze swoim bogactwem to jego sprawa. Nie wiesz na co tak naprawde wydaje pieniadze, bo zaden artykul o tym nie wspomina i nie o tym w sumie jest.

500zl? Mysle, ze musisz zejsc na ziemie albo zaczac utrzymywac sie samodzielnie. Pare dobrych lat temu chyba jacys poslowie probowali przezyc za 500zl i jakos nie udalo im sie to. Za 500zl to chyba ledwo przezywa student, ktory mieszka poza domem i dorabia.
Koszty wynajmu lokum (kredyt jak Cie stac), koszty rachunkow, jedzenie, transport i wszystkie inne podstawowe wydatki to juz jest sporo. A jak chcesz jeszcze zyc, a nie egzystowac to potrzebujesz na to znacznie wiecej pieniedzy. Nikt nie mowi to o wygodzie i posiadaniu wszystkiego, bo za te pieniadze to raczej wiele sie nie kupi.