(źródło: http://locationindependent.com/the-12-week-challenge/)

Spójrz prawdzie w oczy – jeżeli nie będziesz prowadził swojego biznesu, nieważne czy w formie wolnego strzelca czy przedsiębiorcy, trudno Ci będzie w szybkim czasie nabyć niezależność, a tym bardziej prowadzić mobilny styl życia. Szczególnie atrakcyjna jest idea mobilnego biznesu, którym możesz zarządzać z dowolnego miejsca na świecie. Ale jak coś takiego stworzyć?

Z pomocą przychodzi zorganizowane przez autorów strony Location Independent Professionals darmowe szkolenie „The 12 Week Challenge To Become Location Independent”. Przeczytaj dalej, a dowiesz się dlaczego powinieneś wziąć w tym udział!

Autorzy tej strony, Lea i Jonathan Woodward, od 3 lat prowadzą mobilny styl życia. Piszą, że w trasie założyli wiele małych biznesów. Lea wcześniej pracowała jako doradca w zarządzaniu oraz coach, Jonathan pracował jako grafik komputerowy. Nie ma co ukrywać, że i strona Location Independent Professional jest ich źródłem dochodów – sprzedają poprzez nią co najmniej kilka produktów. I tak nie przekreśla to ich doświadczenia w tworzeniu mobilnego biznesu.

Tyle o autorach, czas na zrozumienie czym jest to całe „The 12 Week Challenge”.

Posługując się słowami autorów:

The 12 Week Challenge is an opportunity to make amazing progress towards your goal of location independence. But this time you won’t be alone. Here are a few things we hope to achieve with the 12 Week Challenge:

• Life-changing progress for as many participants as possible
• Community spirit and a collaborative effort to get “there”
• A platform and spotlight for those on the journey with us

Przez 12 tygodni autorzy strony będą dawać co tydzień uczestnikom zadanie do wykonania oraz podawać dodatkowe materiały i wskazówki. Kurs jest w pełni darmowy – wystarczy zasubskrybować bloga podanego w podpunkcie „What You Need To Do Now” (tam będą pojawiały się nowe zadania i artykuły) oraz dla dodatkowych materiałów wpisać się na newslettera. Można także zarejestrować się na forum, gdzie powstał dział specjalnie dla uczestników wyzwania. Więcej informacji i odpowiednie formularze TUTAJ.

Oczywiście wszystko jest prowadzone po angielsku, ale myślę, że nawet osoby, które znają angielski na słabszym poziomie, przy pomocy Google Translate i słowników nie będą miały problemu ze zrozumieniem każdego zadania.

Dlaczego poświęcam temu cały wpis?

Otóż uważam, że to doskonała okazja, żeby ruszyć do działania. Mogę sobie pisać na blogu o tym, jak się rozwijać, jak podchodzić do kwestii pieniędzy, konsumpcjonizmu, opóźnionej gratyfikacji, jak planować swoje życie i tak dalej, ale samo planowanie i marzenie nic tu nie da. Przyzwyczaiłem się, że wpisy o biznesie są rzadziej komentowane (stąd też rzadziej je publikuję), ale jest to dla mnie wciąż dziwne. Na blogu, którego główną tematyką jest niezależność finansowa, najczęściej nie są wcale komentowane wpisy o biznesie, zarabianiu (czyli rzeczach, które do niej przybliżają), ale te o samorozwoju, przemyśleniach, marzeniach i tak dalej.

Najprawdopodobniej chodzi o to, że takie wpisy są przyjemniejsze, łatwiejsze w odbiorze, ale uczciwie ostrzegam:

Jeżeli czytasz wszystkie wpisy na tym blogu tylko dla przyjemności to w porządku, ale jeżeli chcesz coś z nich wynieść, jeżeli tak jak ja chcesz się wyzwolić i zacząć żyć niezależnie, ZACZNIJ DZIAŁAĆ. Pierwszym krokiem może być wzięcie udziału w takim darmowym kursie.

Oczywiście zmiana wewnętrzna też jest ważna, stąd piszę i o tym, ale nie da się szybko osiągnąć niezależności, jeżeli nie będzie się próbowało z pracą na własny rachunek.

Ważne jest doświadczenie. Próbowałem już kilka razy z różnymi pomysłami i można by powiedzieć, że straciłem na nich wiele pieniędzy i czasu. A ja mówię, że nie straciłem nic – to była inwestycja w nowe doświadczenia, które procentują lepiej niż jakakolwiek lokata.

Korzystałem kiedyś z podobnego darmowego kursu online dotyczącego rozwijania bloga. Każdego dnia, przez 30 dni, miałem do wykonania inne zadanie podesłane przez autora. Efektem jest obecnie około 700 stałych czytelników RSS plus wiele więcej osób, które nie korzystają z tego rozwiązania. Nie zapłaciłem za tamten kurs ani złotówki, a nauczyłem się z niego naprawdę wiele rzeczy, praktycznie wszystko, co ważne, aby dobrze rozwijać bloga. Każdego dnia stosuję rzeczy, których wtedy się nauczyłem. I to samo mam zamiar osiągnąć po ukończeniu tego kursu.

Jeżeli chcesz spróbować z „The 12 Week Challenge To Become Location Independent”, podejdź do tego bardzo poważnie, wykonuj wszystkie zadania i staraj się wyciągnąć z niego jak najwięcej. Kiedy pojawia się taka szansa jak „The 12 Week Challenge”, to trzeba z niej skorzystać!

Kurs zaczyna się 5 kwietnia, za tydzień. Przyłączasz się?

PS. Nie mam żadnych korzyści pochodzących od autorów z tytułu polecania tego kursu.

Kliknij i przeczytaj także:

1. The 12 Week Challenge – start!
2. Podsumowanie: marzec 2010
3. Jak mi idzie z pierwszym biznesem?

Czy uważasz, że 50% wkładu oznacza 50% efektów? Czy myślisz, że każdy element Twojego życia ma na nie taki sam wpływ jak inny? Przekonaj się, że jest zupełnie inaczej.

Uwaga: poniższy akapit to historia zasady 80/20, dla opisu działania zasady przeskocz do akapitu „Jak działa zasada 80/20?”.

Historia zasady 80/20

Zasada 80/20 ma swoje źródło w opublikowanej w 1897 pracy włoskiego ekonomisty Vilfredo Pareto. Przyglądał się on stosunkom posiadania majątku w XIX-wiecznej Anglii. Odkrył, że mniejszość ludzi posiada większość dostępnych pieniędzy, co nie jest niczym specjalnie zaskakującym. Zaskakujące było dopiero to, że istniał stały związek między procentem ludzi posiadającym majątek a całym majątkiem dostępnym dla badanej grupy. Upraszczając: jeżeli 20% populacji posiadało 80% majątku, to można było założyć, że 10% posiada 65% majątku, a 5% posiada 50% majątku. To nie procenty były tu ważne, ale sam fakt, że istniała taka dysproporcja. Pareto sprawdził później inne dane dla Anglii i dla innych krajów i wszędzie powtarzał się ten sam wzór.

Później Pareto znalazł taki sam wzór dla zupełnie innych danych, ale nie potrafił dobrze wyjaśnić swojego odkrycia i stąd na długi czas jego prawo zostało zapomniane. Jak zauważa Richard Koch, autor „The 80/20 Principle”, Pareto nie wymyślił ani nigdy nie stosował nazwy „zasada 80/20”, zauważył jedynie stałą proporcję i ujął ją w matematyczny wzór (którego publikację sobie daruję).  Proporcja 80/20 została dopiero wymyślona później. Mimo to zamiennie stosuje się jako nazwę zasada 80/20 lub zasada Pareto, co jest błędem. Poprawna nazwa to zasada 80/20.

W 1949 w swojej pracy „Human Behaviour and the Principle of Least Effort: An Introduction to Human Ecology” George K. Zipf, profesor filologii na Harvardzie doszedł do podobnych wniosków co Pareto. Upraszczając: wyjaśnił swoje badania na podstawie lingwistyki: w dowolnym języku większości słów używa się rzadko. Mały procent całości odpowiada za większość używanych słów.

Innym pionierem zasady 80/20 był Joseph Moses Juran, który w latach 1950–1990 przyczynił się do wprowadzenia zasady 80/20 w biznesie. Żadne większe amerykańskie przedsiębiorstwo nie było zainteresowane jego teoriami. Zrozumienie znalazł w Japonii, gdzie jego doradztwo przyczyniło się do transformacji kilku korporacji. Dopiero w latach 70. jego teoriami zainteresowała się Ameryka. Wtedy też wrócił do kraju i robił dla Amerykanów to, co robił dla Japończyków.

IBM było jednym z pierwszych przedsiębiorstw, które wprowadziło w życie zasadę 80/20. W 1963 roku zauważyli oni, że 80% czasu pracy komputera jest spędzane na wykonywaniu 20% kodu operacyjnego. Po stwierdzeniu tego faktu przepisali kod tak, żeby 20% najczęściej używanych fragmentów kodu było jak najłatwiej dostępne i przyjazne dla użytkownika. Dzięki temu komputery IBM stały się bardziej efektywne i szybciej działające niż konkurencyjne maszyny.

Historia zasady 80/20 jest oparta na badaniach Richarda Kocha przedstawionych w książce „The 80/20 Principle”.

Jak działa zasada 80/20?

Zasada 80/20, jak wcześniej wspomniałem, zakłada, że mniejszość przyczyn lub wysiłku odpowiada za większość efektów lub konsekwencji. Wbrew powszechnemu przekonaniu bardzo rzadka jest proporcja 50/50, gdzie za 50% efektów odpowiada 50% wysiłku. Najczęściej ograniczenie czasu pracy i skupienie się na najważniejszych zadaniach da o wiele lepsze wyniki niż wykonywanie wszystkich działań.

Najczęściej podaje się proporcję 80/20, chociaż może mieć ona inną postać, np. 70/30, 65/35, 95/5 czy nawet 99,9/0,1. Do tego liczby nie muszą się sumować do 100, bo operujemy dwoma zestawami danych. Jeżeli za 70% zysków firmy odpowiada 10% produktów, to mamy do czynienia z zasadą 70/10. Nie sumuje się do 100, ale dalej jest przykładem zasady 80/20. Podobnie jak proporcja 20/1 czy 65/5. Najłatwiej wyjaśnić to na obrazku:

Zasada 80/20 działa w każdej sferze życia. Dla uproszczenia w każdym przykładzie podaję proporcję 80/20.

W biznesie: za 80% sprzedaży odpowiada 20% produktów, za 80% sprzedaży odpowiada 20% klientów, 20% klientów odpowiada za 80% zysków, za 80% sprzedaży odpowiada 20% sprzedawców. W społeczeństwie: za 80% przestępstw odpowiada 20% przestępców (wielokrotnie skazani), za 80% rozwodów odpowiada 20% ludzi (którzy kilka razy się żenią i rozwodzą). W życiu codziennym: przez 80% czasu nosisz 20% swoich ubrań, przez 80% czasu korzystasz z 20% naczyń, 80% szczęścia doświadcza się przez 20% życia. W nauce: dla 80% zagadnień na egzaminie wystarczy wiedza z 20% materiału, 20% słów w języku obcym jest używanych w 80% rozmów i tekstów.

Kluczem jest skupić się na najważniejszych 20%, przy czym nie zawsze warto ignorować pozostałe 80%. Każda decyzja biznesowa oparta na zasadzie 80/20 powinna być poprzedzona analizą, która jest świetnie opisana przez Richarda Kocha w „The 80/20 Principle”. Ten proces autor nazywa analizą 80/20. Nie jestem specjalistą od biznesu, więc zainteresowanych odsyłam do książki. Richard Koch jest doradcą biznesowym, przedsiębiorcą, który stworzył bardzo dochodowe biznesy, jest także autorem kilkunastu książek. Sam nazywa się „leniwym przedsiębiorcą”.

W przypadku decyzji codziennych ciężko dokonywać za każdym razem analizy i tutaj lepsze efekty odnosi szacowanie spodziewanych wkładów i efektów. Autor nazywa ten proces myśleniem 80/20. Które 20% prowadzi do 80% wyników? Które działania są tymi ważnymi, a które można zignorować? Efektem myślenia 80/20 powinno być skupienie się na tym, co najważniejsze, a co za tym idzie, zignorowanie mało ważnych zadań. Dzięki temu czas wykonywania zadania jest krótszy, a efekty są zazwyczaj o wiele lepsze. Bardzo ważna jest praktyka i codziennie zadawanie sobie wspomnianych wyżej pytań. Jeżeli chcesz odnieść korzyści z zasady 80/20, musisz ją stosować na co dzień. I musisz wyzwolić się z myślenia, że należy ciężko pracować, aby mieć najlepsze wyniki. Ciężka praca daje niską stopę zwrotu, efektywna praca daje wysoką stopę zwrotu. Richard Koch pisze, że należy pielęgnować w sobie „produktywne lenistwo”, co znaczy, że trzeba skupiać się na tym co przynosi najlepsze efekty ignorując to, co mało lub w ogóle nie przyczynia się do lepszych efektów.

Praktyczne zastosowanie zasady 80/20 w różnych sferach życia znajduje się we wpisie 9 sposobów jak wykorzystać zasadę 80/20 w codziennym życiu.

Wpis bazowany na doskonałej książce Richarda Kocha „The 80/20 Principle”.

Co uważasz o zasadzie 80/20? Czy stosujesz ją w swoim życiu?

Co to jest zasada 80/20? | 9 sposobów jak wykorzystać zasadę 80/20 w codziennym życiu

Kliknij i przeczytaj także:

1. 9 sposobów jak wykorzystać zasadę 80/20 w codziennym życiu
2. 5 przykazań życia na sposób 80/20. Porzuć mity.

Tym razem pytanie brzmiało „Czy jesteś lub byłeś właścicielem firmy?”. Odpowiedziało na nie 118 osób. Wynikiem jestem trochę zdziwiony:

Zaledwie co trzeci głosujący czytelnik ma doświadczenie jako właściciel firmy. Szkoda, że liczba głosów to zaledwie niecała 1/3 czytelników subskrybujących i na tej podstawie nie można wyciągać specjalnie ważnych wniosków.

Tak czy inaczej warto przytoczyć krótką statystykę autorów The Millionaire Next Door. Książka ta jest opracowaniem dotyczącym amerykańskich milionerów. Niestety nie mogę jej na razie zrecenzować, bo jeszcze jej nie przeczytałem, choć zabieram się do tego od dawna.

Dane statystyczne pochodzące z tego opracowania znalazłem w Internecie. Wynika z nich, że o ile samozatrudnieni stanowią 20% pracowników w Ameryce, to 2/3 milionerów prowadzi własne biznesy. Wniosek jest prosty: chcesz zostać milionerem, zostań przedsiębiorcą.

Wyjaśnienie jest dosyć proste: praca na etacie zawsze jest odgórnie limitowana, praca na własnym nigdy. Właściciel firmy zawsze dąży do maksymalizacji swojego zysku (i nie ma odgórnego limitu przychodów), bo od tego zależy jego sytuacja finansowa. Pracownik etatowy, który otrzymuje stałą pensję, nie ma żadnej motywacji aby być bardziej efektywnym, bo nie dostaje za to dodatkowego wynagrodzenia (chyba, że istnieje dodatkowy system wynagradzania).

O wiele większą szansę na zarobienie miliona w ciągu kilkunastu lat ma elastyczny przedsiębiorca niż zasiedziały pracownik.

Spójrzmy prawdzie w oczy: osoba, która zarabia 1500 zł miesięcznie i może maksymalnie liczyć na kilkuprocentową podwyżkę raz na parę lat, ma małe szanse na zarobienie miliona w krótkim czasie. Potrzeba kreatywności, potrzeba więcej działań, potrzeba więcej źródeł dochodów.

Osoba, która będzie próbowała różnych biznesów, nawet jeżeli nie trafi z kilkoma pomysłami, w końcu stworzy taki, który będzie przynosić dobre pieniądze. Dowodzą tego przykłady różnych znanych biznesmenów. Bill Gates w wieku 14 lat otworzył wraz z Paulem Allenem firmę, która zajmowała się pomiarem ruchu ulicznego. Pomimo, że początkowo na biznesie zarobił, później musiał firmę zamknąć. Ale potem założył Microsoft. I wszyscy wiemy jak to się potoczyło.

A przykład z polskiego podwórka? Roman Karkosik zaczynał od baru z piwem. Zarobione pieniądze reinwestował w większe przedsięwzięcia i tak dorobił się wielomilionowego majątku.

Nie popełnia błędów ten, kto nic nie robi. Nie osiągnie sukcesu ten, kto nie popełnia błędów i ten kto nie próbuje.

Większość znanych biznesmenów zaczynała na samym dole. Wdrapali się na sam szczyt dzięki temu, że zamiast iść na ciepłą posadkę, woleli stworzyć coś własnego, coś, co daje szansę na nieograniczone zarobki. A nawet jeżeli najpierw upadli, to podnieśli się silniejsi i później droga na szczyt była dla nich łatwiejsza.

Ja mam za sobą dwa nieudane biznesy – jeden nawet nie dotrwał do pełnej rejestracji działalności (jeszcze przed startem bloga przez pół roku próbowałem założyć firmę odzieżową – o tym może kiedyś indziej), drugi (internetowy sklep muzyczny) trwał kilka miesięcy i też na nim straciłem. Ale wiem, że dzięki tym doświadczeniom będę dobrze pamiętał w przyszłości czego unikać.

I być może gdy założę trzeci biznes, będzie już rentowny. A może będę musiał czekać jeszcze dłużej. Pamiętam jednak, że nauka nieodłącznie wiąże się z wieloma próbami i wieloma błędami i ekspertem staje się ten, który wcześniej popełnił ich najwięcej.

Dlatego jeżeli nosisz się z zamiarem otwarcia firmy, to spróbuj. Jeżeli stracisz pieniądze, to zyskasz olbrzymie doświadczenie, jeżeli Twój biznes się powiedzie – jesteś na najlepszej drodze do miliona. Nie nakłaniam jednak do stawiania wszystkiego na jedną kartę – nawet Bill Gates opuszczając Harvard był ubezpieczony – pomimo młodego wieku miał duże doświadczenie w informatycznym biznesie.

66% amerykańskich milionerów jest przedsiębiorcami. W tym wypadku chyba lepiej zawierzyć większości.

PS. Tak jak już wcześniej pisałem (akapit Inne działania) jutro, czyli 9 grudnia, wyjeżdżam na urlop. Wracam 16 grudnia. Idea jest taka, żeby wyjazd był tani, ale przy tym jak najciekawszy, dlatego możecie liczyć na to, że po powrocie napiszę coś o tym, jak to wyszło.

Przez ten czas nie będę wchodził do Internetu, a więc nie będę odpisywał na maile ani komentarze. Jeżeli Twój komentarz nie pojawił się od razu na stronie to znaczy, że został uznany przez wtyczkę Akismet za spam. W takim razie musisz poczekać aż wrócę i zatwierdzę go ręcznie.

Wpisy są już zaplanowane na publikację. Obserwujcie też bloga oszczedzanie.net, 11 grudnia powinien pojawić się tam mój gościnny wpis.

Pytanie na kolejny miesiąc to: „Ile blogów o tematyce finansowej/samorozwojowej/biznesowej czytasz regularnie?”. Głosować można poniżej. Ankieta znajduje się także w panelu po prawej.

Note: There is a poll embedded within this post, please visit the site to participate in this post's poll.

Kliknij i przeczytaj także:

1. Jak zyskać dziennie 3 godziny i 42 minuty a przy tym stać się milionerem?
2. Jak zostać milionerem w wieku 18 lat, czyli historia Gurbaksha Chahala

(autor: http://www.flickr.com/photos/dylanramos/)

Dzisiaj rano wręczyłem wypowiedzenie umowy zawartej pomiędzy mną a Akademickimi Inkubatorami Przedsiębiorczości. Znaczy to tyle, że definitywnie zamykam mój mały biznes i to z dosyć sporą stratą.

I wiecie co? Cieszę się, że to już koniec. Ten pomysł na biznes był pomyłką i właśnie dzięki inkubatorom mogłem się tego dowiedzieć.

Nareszcie koniec jeżdżenia na pocztę niezależnie od pogody, pakowania płyt, wypisywania dziesiątek druczków pocztowych, wystawiania aukcji, na których nic nie zarabiam, wysyłania przypomnień o płatności.

Mam dosyć sprzedaży wysyłkowej, która wcale nie jest tak różowa, jak się wydaje. Może gdybym jeździł na pocztę ze świadomością, że zarabiam na przesyłkach kilkadziesiąt złotych, nie byłoby to dla mnie większym problemem. Jednak zazwyczaj jeździłem z paczkami, na których najczęściej zarabiałem zaledwie kilka złotych lub liczyłem straty. Słońce czy deszcz, trzeba było wskoczyć na rower i jechać na pocztę.

Doszedłem do wniosku, że bezsensem jest prowadzenie biznesu, który miesięcznie przynosi zaledwie kilkadziesiąt złotych zysku. Okazało się także, że towar, który oferowałem na aukcjach, jest dość rzadko oferowany i nie mogłem na bieżąco go dokupywać, bo go po prostu nie było. Dodatkowo w Polsce niestety dość mało ludzi kupuje płyty, a jak już kupują, to nie chcą płacić więcej niż 20-30 zł.

Mały zysk i słaba prognoza na przyszłość spowodowały, że zamykam swój biznes po pięciu miesiącach działalności (a faktycznie po czterech, bo w czerwcu jeszcze nic nie sprzedawałem).

Pozostałe płyty sprzedam w jednej paczce, mam już kupca. Mam także do sprzedania koperty bąbelkowe, które nie będą mi dłużej potrzebne.

Niestety będę jeszcze musiał pokryć 200 zł opłaty za listopad. Ostatecznie wyjdę około 500 zł na minus.

Doświadczenie wyniosłem, ale myślę, że gdybym mógł drugi raz podjąć decyzję, nie otworzyłbym tego biznesu. Byłbym kilkaset złotych do przodu.

Przez ten czas mógłbym lepiej pomnożyć majątek, chociażby zajmując się aktywniejszą promocją programów partnerskich, które zaczynają przynosić mi coraz bardziej regularny, choć wciąż marginalny, dochód.

Poza tym Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości nie są zbyt przyjazne dla handlu. Bardzo utrudnione jest korzystanie ze środków finansowych, bo aby wypłacić pieniądze należy albo je wydać (i następuje zwrot kosztów za fakturę) albo zapłacić 18% podatku przy rozliczaniu jako umowa zlecenie.

W poprzednim wpisie napisałem, czym zajmuję się teraz.

Inkubatory to świetne rozwiązanie, ale raczej dla usług niż dla handlu. Być może jeszcze kiedyś skorzystam z ich oferty, ale jak na razie skupiam się na dochodach, które nie wymagają zakładania firmy. Powoli do przodu.

Kliknij i przeczytaj także:

1. Music Mentality, czyli mój pierwszy poważny biznes – start

informujemy, że na Twoje konto bankowe została przelana kwota 215.43 zł z tytułu zebranych w procesie windykacji należności do pożyczek, w których jesteś inwestorem.

Nowym czytelnikom przypomnę, że w styczniu 2009 roku udzieliłem pożyczki na 350 zł. Wg planu miała być spłacona do 11 kwietnia 2009 roku, niestety trafiła do windykacji po otrzymaniu zaledwie jednej spóźnionej spłaty raty. Przez cały ten czas oczekiwałem najpierw na spłatę od pożyczkobiorcy, później na pieniądze od firmy windykacyjnej. Ostatecznie dopiero po ponad 10 miesiącach odzyskałem swoje pieniądze.

W podsumowaniach majątku obliczałem tę kwotę na około 200 zł, ale otrzymałem nieco więcej. Jak widać obyło się bez sprawy w sądzie, a firma policzyła sobie nieco mniejszą prowizję (albo doliczono odsetki ustawowe).

Ostatecznie windykacja jednak można być skuteczna.

Mimo to nie polecam dłużej Kokos.pl, ponieważ ryzyko jest za duże w porównaniu do zysku. Szkoda nerwów i pieniędzy, które stracić bardzo łatwo, bo wystarczy, że inwestując w kilka aukcji po 50 zł każda jedna trafi do windykacji i już jest strata.

Większa część otrzymanych pieniędzy trafi na fundusz bezpieczeństwa.

Tym razem zdobyłem doświadczenie bez większych kosztów. Jednak inne doświadczenie będzie mnie kosztowało kilkaset złotych – do końca października chcę podjąć decyzję czy zamknąć obecny biznes pod AIP.

Powodem jest brak towaru do zamawiania. Niestety towar, którego poszukuję (paczki z płytami po niskich cenach) jest na tyle specyficzny, że praktycznie tylko w jednym miejscu można go kupić (eBay).

Już od kilku tygodni obserwuję serwis i nic nowego, godnego uwagi, nie pojawia się. Miesięczne koszty w AIP (200 zł) są niskie, ale dla tego pomysłu na biznes wystarczająco wysokie, żeby decyzja o zamknięciu była bardziej opłacalna niż dalsza próba odbicia się od dna.

Oczywiście, że mógłbym dalej nad tym pracować i pewnie odbiłbym się do początku 2010 roku, ale mam pomysł na coś innego, ciekawszego i niewymagającego rejestracji firmy czy to pod AIP czy normalnie. Poza tym chcę skierować swoje zainteresowanie na źródła pasywnego dochodu, którym właśnie ten projekt ma być.

Muszę obliczyć, czy to opłacalne, a jeżeli projekt zrealizuję to dopiero wtedy napiszę o tym na blogu. „Nie mów hop, póki nie przeskoczysz”.

Poza tym planuję bardziej skupić się na pogłębianiu swojej wiedzy – potrzebuję solidnych fundamentów z zakresu ekonomii, finansów, zarządzania, giełdy, biznesu, nieruchomości i tak dalej.

Jak to się mówi życie to sztuka wyborów, a tym razem czuję, że lepiej będzie skierować swój wysiłek w inną stronę. Niemniej jednak nie podjąłem jeszcze nieodwoływalnej decyzji.

Kolejny wpis tradycyjnie za trzy dni.

Polecam też zapoznać się z wpisem Potęga filantropii, który opublikowałem wczoraj.

Kliknij i przeczytaj także:

1. Jak bezpiecznie inwestować w pożyczki społecznościowe?
2. Pożyczki społecznościowe: jak inwestować na Kokosie
3. Jak bezpieczniej inwestować w pożyczki społecznościowe, czyli Smava.pl

(autor: http://www.flickr.com/photos/24471966@N04/)

Dostałem niedawno newsletter z Allegro informujący o starcie „nowego” serwisu, Oferia.pl, który działa podobnie jak amerykańskie Elance.

Serwis wcale taki nowy nie jest (stąd „nowego” w cudzysłowie), o czym można przeczytać na podstronie „o nas”. W skrócie:

Oferia.pl ruszyła w czerwcu 2008 roku. Serwis został stworzony przez małżeństwo Agnieszkę i Krzysztofa Jagodzińskich. Początkowo biuro mieściło się w prywatnym mieszkaniu, serwer w piwnicy, a w realizacji projektu czasami pomagali znajomi.

W 2009 roku, Oferia.pl została sprzedana Grupie Allegro.

Podejrzewam, że cena sprzedaży musiała być dość wysoka. Ciężko pracujące małżeństwo, obiecujący pomysł, sprzedaż biznesu po roku. Prawdziwa historia sukcesu, prawda?

Nie o sukcesie jednak dzisiaj wpis, ale o idei zleceń w Internecie.

Największy portal tego typu, wspomniany wcześniej Elance, powstał już w 1998 roku. Obecnie dzięki portalowi zleceniobiorcy zarobili łącznie grubo ponad 221 milionów dolarów (co kilka dni suma zwiększa się o kolejny milion), a miesięcznie pojawia się około 27 tysięcy nowych zleceń.

Zlecić można naprawdę wiele – począwszy od stworzenia strony internetowej, zaprojektowania logo czy wizytówek, przez obsługę wysyłek, pisanie ebooków, a kończąc na takich zleceniach jak całkowite stworzenie nowego produktu, obsługa poczty elektronicznej, call center czy zaplanowanie podróży (znalezienie najtańszych i najszybszych połączeń).

Największy polski portal ze zleceniami to zlecenia.przez.net. Dzięki tej stronie zleceniobiorcy zarobili już ponad 3,5 miliona złotych. Na zlecenia.przez.net codziennie przybywa około 50 nowych zleceń.

Na serwisach tego typu możemy być zleceniodawcą lub zleceniobiorcą. Zacznijmy od korzyści dla zleceniobiorcy.

Potrzebujesz dorobić?

Serwisy ze zleceniami przez Internet stwarzają szansę na dorabianie, ale także normalną pracę – są osoby, które utrzymują się z takich zleceń – freelancerzy.

Dla osób chcących dorobić na zlecenia.przez.net często pojawiają się chociażby oferty pisania artykułów na strony lub pod pozycjonowanie. Innym często pojawiającym się zleceniem jest rozkręcenie forum, stworzenie bazy danych. Sporo jest także pracy dla programistów i grafików.

Za 1000 znaków tekstu do pozycjonowania płaci się około 1 zł. Średni czas napisania jednego artykułu to na przykład 10–15 minut. Można więc dorobić kilka złotych na godzinę. Niewiele.

Jest to praca mało wymagająca, a więc mało płatna. Pojawiają się jednak także bardziej ambitne zlecenia dla specjalistów i np. za tłumaczenie 1800 znaków tekstu z polskiego na angielski możemy zarobić 10–20 zł.

Na serwisie trafiają się również czasami duże zlecenia, np. stworzenia programu za kilkaset tysięcy złotych czy stworzenie bardziej skomplikowanego serwisu internetowego za kilka, kilkanaście, czy kilkadziesiąt tysięcy złotych.

Oferia.pl wydaje się jednak portalem bardziej profesjonalnym z uwagi na obecność wielu firm. Częściej trafiają się więc poważniejsze i bardziej opłacalne oferty, np. pozyskiwanie klientów dla firmy za prowizję, przywiezienie auta z zagranicy czy wykonanie reklamy. Część zleceń to po prostu także zwykłe oferty pracy jakie można spotkać na stronach typu Gazeta Praca, np. mnóstwo zleceń dotyczących sprzątania czy remontu domu.

Uważnie obserwując ten portal można znaleźć dla siebie ciekawe zajęcie, które pozwoli nam po pierwsze dorobić, a po drugie zyskać doświadczenie.

Zleć pracę innym

Przejdźmy do ciekawszej, z punktu widzenia przedsiębiorcy, opcji.

Na Elance można odszukać ekspertów z konkretnej dziedziny lub po prostu założyć nową aukcję. Na zlecenia.przez.net jest nieco inaczej – można tylko założyć nową aukcję, nie ma możliwości przeglądania bazy ekspertów z konkretnych dziedzin.

Oferia.pl działa podobnie jak Elance, wybór jest jednak szerszy – oprócz przeglądania profili wykonawców i zlecania usług można przeglądać oferowane przez zleceniobiorców usługi.

Serwisy tego typu otwierają więc wiele nowych możliwości na zarobienie pieniędzy. Na przykład:

1. Możemy zlecić komuś tłumaczenie ebooka (po uprzednim pozwoleniu autora oryginału), a potem go sprzedawać. Można również zlecić napisanie całego ebooka od początku.

2. Zlecić obsługę sklepu internetowego (wysyłki, faktury). Na razie takich usług jest na obu wspomnianych polskich serwisach niewiele, jednak zapewne z czasem pojawi się więcej zleceniobiorców.

3. Zlecić pisanie artykułów na strony o różnej tematyce (np. takiej, na której się nie znamy) i poszukać eksperta od pozycjonowania, a samemu zgarniać zyski z reklam.

4. Pełna automatyzacja: zlecić stworzenie produktu, opracowanie strony, wypromowanie jej, a następnie zlecić obsługę całego sklepu. W Polsce na razie nie jest to tak rozwinięte jak w USA, ale to pewnie kwestia kilku lat.

To proste przykłady, jednak każdy z nich wymaga wkładu pracy: trzeba najpierw wpaść na ten dobry pomysł, przeanalizować, jakie będą koszty, a jakie zyski, dokładnie opisać zadanie zleceniobiorcy, skontrolować wyniki pracy.

Serwisy tego typu to wielka szansa, zarówno dla profesjonalistów pracujących jako freelancerzy, chcących dorobić uczniów lub studentów, jak i biznesmenów, którzy chcą mieć więcej czasu dla siebie lub po prostu ludzi, którzy nie wiedzą jak coś zrobić i wolą mieć to wykonane przez eksperta.

Czy korzystałeś kiedyś z takich serwisów? Co jest dla Ciebie bardziej interesujące: bycie zleceniodawcą czy zleceniobiorcą?

Kliknij i przeczytaj także:

1. Nie musisz być ekspertem, żeby zarabiać w Internecie

(autor: http://www.flickr.com/photos/saad/)

Zastanawiałem się ostatnio skąd mogę wziąć pieniądze na inwestycje jeżeli jestem studentem na trybie dziennym. Nie mogę pracować na cały etat (i nie chcę), pracę na część etatu też trudno znaleźć. Pozostają zlecenia albo praca tymczasowa, ale to również nie jest pewne. Astakos przypomniał mi o ciekawym rozwiązaniu – kredycie studenckim.

Podstawowe warunki takiego kredytu to:

1. Oprocentowanie w wysokości połowy stopy redyskonta weksli (aktualnie stopa redyskonta weksli to 3,75%, więc dla osób, które zaczynają teraz spłatę oprocentowanie kredytu studenckiego to 1,875%).

2. Wypłata w miesięcznych transzach 400 albo 600 zł.

3. Kredyt otrzymuje się przez 10 miesięcy w roku. Okres spłaty rozpoczyna się 2 lata po zakończeniu studiów.

4. Jako zabezpieczenie kredytu wystarczy poręczenie, np. rodziców.

Już więc widać co w tym takiego fascynującego. Oprocentowanie jest o wiele niższe od najgorszych ofert lokat bankowych czy rachunków oszczędnościowych, bo część kosztów oprocentowania finansuje budżet państwa.

Nie interesowałem się nigdy specjalnie tematyką kredytową, bo dla mnie kredyt oznacza zadłużenie = brak bezpieczeństwa finansowego i dodatkowy stres.

Jednak nie każdy kredyt to głupi pomysł. W uproszczeniu: kluczem jest tutaj dźwignia finansowa, czyli dofinansowanie kapitałem obcym, kiedy możemy liczyć na wyższy zwrot z inwestycji niż koszt kredytu.

Ten kredyt jest więc bardzo atrakcyjny, bo oprocentowanie jest na tyle niskie, że można na nim dobrze zarobić.

W jaki sposób?

3 sposoby na wykorzystanie kredytu studenckiego

Posługuję się kalkulatorem z tej strony. Nie wiem czy dobrze działa, ale raczej powinien chociaż w przybliżeniu pokazać ile taki kredyt kosztuje.

Obliczenia wykonuję dla studenta drugiego roku.

Jako kwotę kredytu wpisuję 24 000 zł (wniosek o transzę 600 zł przed 40 miesięcy). Jako oprocentowanie podaję 2% (załóżmy, że taka będzie połowa stopy redyskonta weksli za kilka lat). Ze strony PKO BP: „liczba rat spłaty kredytu stanowi dwukrotność liczby wypłaconych rat kredytu”. Podaję więc liczbę 80.

Spłata trwa więc dosyć długo, bo aż 6 lat i 8 miesięcy. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, żeby kredyt spłacić od razu po 2 latach od zakończenia studiów. Dzięki temu zwrócimy tyle ile pobraliśmy i nic więcej (bo odsetki w czasie pobierania kredytu są pokrywane przez państwo).

Wniosek należy złożyć do 15 listopada, a decyzja jest podejmowana w styczniu lub lutym.

PKO BP pobiera prowizję od każdej transzy w wysokości 1% dla osób nieposiadających u nich konta. Od każdych 600 zł PKO kasuje 6 zł dla siebie, razem więc zabiera przez 40 miesięcy 240 zł.

Po obliczeniu wychodzi, że pożyczając łącznie 24 tysiące złotych, trzeba spłacić o 1620 zł więcej (+240 zł prowizje), łącznie 25860 zł.

Kredyt może być umorzony w 20% (dla najlepszych studentów), można go także, jak wspomniałem wcześniej, spłacić przed terminem bez dodatkowych opłat i odsetek.

Oto trzy proste opcje. Wszystkie, jakie wymyśliłem, polegają na tym, że spłacamy całą kwotę kredytu 2 lata po zakończeniu studiów, bez odsetek i innych opłat. Pożyczamy 24 tysiące złotych i tyle oddajemy zostawiając wszystkie zyski dla siebie.

1. Dla leniwych

Najprostszym rozwiązaniem jest po prostu przelewać transzę kredytu na rachunek oszczędnościowy.

Możemy na tym zarobić co najmniej kilka tysięcy złotych, a praca jest żadna – wystarczy podać we wniosku numer naszego rachunku oszczędnościowego i to wszystko. Z racji, że obliczenie zysku jest mocno skomplikowane (transze są wypłacane przez 10 miesięcy, kalkulatory internetowe z reguły nie uwzględniają podatku Belki) nie podaję dokładnej kwoty.

2. Dla liczących na większy zysk przy dużym bezpieczeństwie

Można skonstruować sobie coś podobnego do produktu strukturyzowanego – odłożyć 90-95% na rachunek oszczędnościowy, a pozostałą kwotę przeznaczać na inwestycje wysokiego ryzyka, np. opcje czy pożyczki społecznościowe. Należy tylko się upewnić, że ostatecznie kwota na rachunku oszczędnościowym na koniec będzie co najmniej tak wysoka jak kwota kredytu. W najgorszym wypadku, gdy nic nie zyskasz (oprócz doświadczenia), nic nie stracisz (bo pieniądze z rachunku oszczędnościowego razem zarobią tyle, ile musisz zwrócić).

3. Dla ryzykantów

Wprawdzie transze nie są zbyt wysokie, ale można uzbierać kilka tysięcy i wykorzystać je do założenia własnego biznesu, inwestowania na giełdzie (odsyłam na blogi APP Funds i mInwestycje) czy w pożyczki społecznościowe (odsyłam na bloga Pożyczki 2.0). Należy jednak zadbać, żeby portfel nie opierał się na samych ryzykownych inwestycjach, bo jak stracimy to kredyt może nas zaboleć. Kluczem jest dywersyfikacja, ale o budowaniu portfela o wiele więcej dowiecie się na wspomnianych blogach.

Przy braniu każdego kredytu warto pamiętać o rozwadze i nauczyć się kontrolować swoje finanse, o czym możecie wiele przeczytać na blogu Oszczędzanie oraz Finanse domowe.

Z pewnością wadą jest jednak, że „coś” wisi nam nad głową. To jednak wada każdego kredytu.

Czy ktoś z czytelników skorzystał z kredytu studenckiego? W jaki sposób go wykorzystujesz/wykorzystałeś?

Kliknij i przeczytaj także:

1. Programy partnerskie: Aukcje Kredytowe
2. Jak osiągać cele w 3 krokach: jedyny poradnik, którego potrzebujesz
3. Czy jesteś odpowiedzialny?